9 februari 2010
Er viel een folder in de bus van De laan van Spartaan. Een prachtige kleurenfolder waarop prominent een blank gezinnetje in een zonnige en groene omgeving fietst. Ging het soms om woningbouw ergens in de Betuwe? Nee, het bleek woningbouw te zijn in Bos en Lommer, niettegenstaande de poëtische naam een achterstandswijk in Amsterdam-West.
Groen is het er niet, eerder grauw, want in de buurt overheersen grijze flats uit de jaren vijftig. Brave, blanke gezinnetjes zul je er nauwelijks aantreffen, de buurt wordt gedomineerd door bewoners die sociaal-economisch op achterstand staan.
Natuurlijk, ik kan me best voorstellen dat projectontwikkelaars en de gemeente blanke gezinnen aan willen trekken en de buurt willen opwaarderen, maar in de gegeven omstandigheden is dat niet minder dan pure volksverlakkerij:
1. De helft van de woningen van het project zijn sociale huurwoningen. Als je een wijk met een overschot aan sociale huurwoningen op wilt waarderen, dan bouw je er toch niet 50% sociale huur bij?
2. Als je gezinnen aan wilt trekken dien je ruime woningen aan te bieden. De eengezinswoningen hebben een oppervlakte van 115m2. Ik denk niet dat je ergens in Nederland kleinere nieuwbouweengezinswoningen kunt vinden. Er zijn sowieso op een klein gebied veel woningen op elkaar gepropt.
3. Het schandaligst is het feit dat De Spartaan niet in een fijne groene omgeving ligt, zoals de folder suggereert, maar pal, en dan ook echt pal naast de A10, een van de drukste verkeersaders van het land, waar het geraas nooit verstomt. De geluidsoverlast zal vervelend zijn, maar de luchtverontreiniging is schokkend. Binnen een straal van 300 meter van de snelweg wonen kan je 10 jaar van je leven kosten. Hier had nooit gebouwd mogen worden.
Daarom kun je de folder beter tussen de regels door lezen: De Spartaan richt zich eigenlijk helemaal niet op vrolijke gezinnetjes. Zoals ook in de folder bedekt is weergegeven is dit schandelijke project bedoeld voor mensen in een financiële achterstandspositie, te weten: studenten, ouderen, gehandicapten en allochtonen die een stap op de maatschappelijke ladder niet weten te maken. De blanke gezinnetjes dienen hier zo hard mogelijk van weg te fietsen.
# ^ De klassieke taakverdeling tussen mannen en vrouwen is in Rusland sterker dan in Nederland. Daarom ben ik benieuwd of er Nederlandse vrouwen zijn die zich in deze Russische column van Natalja Radoelova herkennen.
"Welke mannengewoontes vinden jullie amusant?" vroeg ik de vrouwen op mijn weblog. Op mijn vraag liet ik een belangrijke toevoeging volgen, ik vroeg juist die meiden te reageren die het gedrag van hun geliefde niet simpelweg grinnikend afdoen, maar er ook de reden van begrijpen. Er een logische verklaring voor kunnen geven. Maar het bleek dat er niet meer dan een tiental van dergelijke begrijpende vrouwen waren. Sommigen verbazen zich er al jaren over en zijn wanhopig geworden in hun zoektocht naar een expert die hun zou kunnen uitleggen hoe de vork in de steel zit.
Veel vrouwen worden bijvoorbeeld gekweld door de vraag: waarom gebruikt een man die het eten klaarmaakt zo'n beetje al het in de keuken aanwezige vaatwerk? "In het eerste schaaltje klutst hij het ei", begon een jonge vrouw te tellen, "in het tweede warmt hij de kefir op. In het derde meet hij de suiker af, in het vierde de meel. In het vijfde snijdt hij de champignons, en in het zesde overgiet hij tomaten met gekookt water. En dat is nog niet alles, want in het zevende ligt een ui en in het achtste wordt door mijn efficiënte kok kaas geraspt. Met een pannenkoek en een omelet als resultaat. Voor hetzelfde menu zou ik maar twee kommetjes nodig gehad hebben! Waarom lukt dat mij wel en hem niet?" Het collectieve verstand zweeg, af en toe uitroepend: "Is hij toevallig een Ram?" Slechts uren later verscheen er iemand met de zinnige veronderstelling: "Doe je zelf de afwas? Zo ja, waarom zou je vriend dan ook niet gewoon weglopen? Hij haalt alles uit de kast om pap klaar te maken, maar hoeft zelf niks op te ruimen."
Daarna kwam het bewaren van eten ter sprake. Het bleek dat ik niet de enige was die mannen kende die bijvoorbeeld 99 procent van de pap uit het pannetje opaten en een theelepeltje boekweitpap op de bodem achterlieten en het pannetje vervolgens terugzetten in de koelkast. Zoals een vrouw opmerkte die enkele jaren getrouwd was geweest: "En die grapjas smeert het nog uit ook, zodat het meer lijkt." Een andere vrouw bekende eveneens dat zij dit geheim probeerde te ontrafelen: "Als er in de koelkast wat eten ligt op een schoteltje, afgedekt met nog een schoteltje, dat eet mijn man het eten op en laat hij die schoteltjes op dezelfde plek achter. Op zich is het een goede vent, vriendelijk, vrolijk, houdt van zijn schoonmoeder. Maar waarom hij zo doet, begrijp ik niet. Je komt uit je werk en wilt de gehaktballen uit de koelkast pakken, je tilt het schoteltje op, en dan ligt daar niets..." Maar hier gaf een van de mannen het godzijdank toe: "Dat is omdat je het spul niet af wil wassen, dat lijkt me toch duidelijk!"
Ook snappen vrouwen niet waarom mannen ervan houden de zapper in te pikken en een half uur lang op het knopje zitten te drukken, waarbij de beelden elkaar met razende snelheid opvolgen. Daarna smijt hij de zapper opzij met de woorden: "Er is geen bal op tv!", precies op het moment dat zijn vriendin op het punt staat een epileptische aanval te krijgen. Waar dient dat lange ritueel toe als alles na twee minuten op zich al duidelijk is?
Nou, en dan natuurlijk de computer nog. Alleen een verkeersdrempel is in staat om de spurt naar de computertafel af te remmen van een man die uit zijn werk komt. Als hij er eenmaal naar toe is gehold, is gaan zitten en de computer heeft aangedaan, houdt alles op. Finita la commedia. Je kunt roepen wat je wilt. Hij antwoordt: "Ja ja, ik hoor je wel schatje" en staart onophoudelijk naar de monitor, want iedereen kijkt op Youtube al die grappige filmpjes en hij weet als enige van niets, de sukkel.
"Wat een verschrikking" merkte een van de mannen als laatste op. "Zeg meiden, waar hebben jullie die monsters opgedoken? Ik heb dit alles zo gelezen en kan volkomen eerlijk bekennen dat ik de ideale man ben." Nog geen minuut later werd er geantwoord: "Narcisme is ook zo'n vermakelijke mannelijke karaktereigenschap. Maar godzijdank begrijpen wij die wel."
» Все понимаю, дорогой (Наталья Радулова) - Ogonjok 30 - 2009
» Alle columns van Radoelova
# ^ 
# ^ Toen ik voor het eerst van Das weisse Band hoorde, moest ik direct aan Heimat denken: een film die speelt in een Duits dorpje rond de Eerste Wereldoorlog en die ook nog eens in zwart-wit opgenomen is. Met deze kennis en Heimatgelijke verwachtingen toog ik naar de bioscoop en ontdekte dat alle parallellen reeds genoemd zijn: voor het overige verschillen de films van elkaar als dag en nacht.
Das weisse Band is een regelrechte, maar intelligente detective, een thriller zo je wilt. Want de spanning zit er vanaf de eerste seconde in, wanneer de dorpsdokter op zijn paard ten val komt, omdat onverlaten een kabel tussen twee bomen gespannen hebben. Een voor een ontrollen zich geheimen en vreselijke gebeurtenisen in het dorp. Een solide, keurig en gereformeerd dorp wordt in hoog tempo onttakeld, totdat het in deplorabele toestand aan het begin van de Eerste Wereldoorlog wordt afgeleverd.
En dat alles zonder flashbacks, verteltrucs, special effects of wat dan ook. Het verhaal is uitermate boeiend en houd je ruim twee uur lang gekluisterd op het puntje van je stoel.
» Das weisse Band
» Recensie in Het Parool (tip)
» Recensie in NRC Handelsblad
Trailer:
# ^ 
In dezelfde serie: Stilleven met ananas en boormachine.
# ^ En jawel, na de cd's en de cities ook nog een lijstje met boeken. Maar nu gaat het niet om de beste boeken die in 2009 zijn verschenen (want die lees ik op zijn vroegst pas in 2012). Het gaat om de beste in 2009 gelezen boeken:
1. Evelyn Waugh - Een handvol stof
2. Dimitri Verhulst - Godverdomse dagen op een godverdomse bol
3. Paolo Giordano - De eenzaamheid van de priemgetallen
4. Gontsjarow - Oblomow
5. Frank Martinus Arion - Dubbelspel (sex en dominosteentjes)
5. Boris Akunin - Смерть на брудершафт (nog niet in het Nederlands vertaald boek van Akoenin, eendimensionale, maar retespannende spionageroman)
# ^ Hier zijn de steden, dorpen en gehuchten waar ik in 2009 tenminste 1 nacht verbleef:
Nederland:
- Amsterdam
- Baard (Friesland)
België:
- Amberloup
Griekenland:
- Roda (Corfu)
# ^ 1. Morrissey - Years Of Refusal
Het beste album van Morrissey ooit! Staat zonder twijfel in ieders jaarlijstje op 1.
2. The Maccabees - Wall of Arms
Leuke deuntjes.
3. Digital Leather - Warm Brother
Gruizige leuke deuntjes.
4. The Veils - Sun Gangs
5. Clues - Clues
De Pixies anno 2009!
6. Grizzly Bear - Veckatimest
Zeer muzikale mest!
7. The Raveonettes - In And Out Of Control
8. Red Light Company - Fine Fascination
9. A Place to Bury Strangers - Exploding Head
Een authentieke wall of sound!
9. Local Natives - Gorilla Manor
9. Apse - Climb Up
10. Peter Bjorn and John - Living Thing
» Primaire 2008 (Los Campesinos!)
» Primaire 2007 (Wir sind Helden)
» Primaire 2006 (Razorlight)
» Primaire 2005 (Wir sind Helden)
» Primaire 2004 (Razorlight)
» Primaire 2003 (Therapy?)
» Primaire 2002 (Idlewild)
# ^ Roebin Kazan is voor de tweede achtereenvolgende keer kampioen van Rusland geworden. Enkele rondes voor het einde leek Spartak Moskou nog even langszij te komen, maar na de laatste drie competitiewedstrijden verloren te hebben moesten de Moskovieten genoegen nemen met de tweede stek. Zenit Sint-Petersburg, opgekrabbeld na het ontslag van Dick Advocaat, eindigde als derde.
FC Tom, halverwege de competitie nog vlak boven de degradatiezone bungelend, had een indrukwekkende eindsprint van 16 uit 7 (ondermeer Dinamo Moskou werd verslagen) en eindigde op de negende stek. Hiermee werd voldaan aan de magere, maar realistische ambities van dit seizoen: "eindigen bij de eerste tien". Vlees noch vis, kortom.
Leuk is om even te kijken hoe de regio Moskou presteert ten opzichte van de rest van het onmetelijke Rusland. De competitie-eindstand van 2009 ziet er dan als volgt uit:
1. Provincie
2. Moskou
3. Provincie
4. Moskou
5. Moskou
6. Moskou
7. Moskou
8. Moskou
9. Provincie
10. Provincie
11. Provincie
12. Provincie
13. Provincie
14. Provincie
15. Provincie
16. Moskou
Koeban en Chimki degraderen en worden volgend jaar vervangen door Sibir uit Novosibirsk en door Anzji uit Machatsjkala (spannend, behalve naar Tsjetsjenië (Terek Grozny) moeten al die Moskovische clubs nu ook naar het onrustige Dagestan...).
# ^ Sayed Kashua is een Israëlische Arabier die het in Israël gemaakt heeft als schrijver. Dit brengt hem in een voortdurende loyaliteitscrisis. In hoeverre wijst hij zijn familie en zijn roots af door voor Israël te kiezen? Als gevierd auteur wordt Sayed Kashua in Israël regelmatig gevraagd om over het Israëlische-Palestijnse conflict te spreken vanuit Arabisch perspectief. In het Arabisch wordt hij niet gelezen.
Het wrange voor hem is dat hij na 20 jaar leven in Israël nog steeds als een buitenstaander benaderd wordt. In zijn handelen en zijn schrijven wordt hij voortdurend vanuit een politiek perspectief beoordeeld. De worstelingen hiermee brengt de documentaire uitstekend in beeld.
Sayed Kashua is trouwens ook in het Nederlands vertaald.
Mijn idfa-beoordeling: 5/7.
# ^ Vanavond stonden ze weer voor de deur, de Sint-Maarten-lopers. Zelf had ik er ook twee op pad gestuurd. De eentonige snoepvoorraad is vervangen door een bonte en kleurige mix. Ik had een man of 20 aan de deur. Verlegen en nauwelijks verstaanbare peuters, maar vooral assertieve prepubers zonder lampion die het korste liedje opdienden ("de koeien hebben staarten") en gauw een graai naar de buit deden. "Ik ga tot acht uur door!"
"Het zingen is een formaliteit, geen van beiden partijen heeft er problemen mee als dat wordt afgeraffeld." (jvk)
» Sint-Maarten 2006: magere score
» Sint-Maarten 2003
# ^ In de laatste TSL (nr. 53) staat een aantal vertalingen van gedichten van Davydov, een tijdgenoot van Poesjkin. In het gedicht huzarenfeest wordt het leven van de Russische officier bezongen. Het eindigt met de volgende heldere, maar daarom niet minder ware raadgeving:
Жизнь летит: не осрамися,
Не проспи ее полет,
Пей, люби да веселися!
Вот мой дружеский совет.
(Денис Давыдов, Гусарский пир, 1804)
Het leven vliegt voorbij: maak je niet te schande,
Verslaap die vlucht niet
Drink, bemin en vier feest!
Dat is mijn advies als vriend.
Of, in de vertaling op rijm van Kees Jiskoot:
't Leven vliegt: beklad je nimmer,
en verslaap zijn ijlvlucht niet,
drink, bemin, wees vrolijk immer! -
Vriendenraad die ik je bied.
# ^