Bordkartonnen figuren in satirische sketches
Ik was erg benieuwd naar Het diner van Herman Koch. Het boek is een bestseller en de thematiek sprak me aan: waar ligt de loyaliteit van ouders op het moment dat hun kinderen een afschuwelijke daad begaan?
In Het diner vermoorden twee neven bij een uit de hand gelopen grap een zwerfster. Omdat ze ongezien wegkomen, lijkt het erop dat niemand ze iets kan maken. Omdat hun ouders achter het geval komen, worden zij voor het loyaliteitsvraagstuk geplaatst.
Een interessant gegeven, maar bij de uitwerking ervan overspeelt Koch op bijna alle fronten zijn hand. Het grootste mankement vertonen zijn karakters. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het (Jiskefet-)verleden Herman Koch hier flink in de weg zit. De hoofdpersonen worden weggezet als typetjes, en niet als mensen van vlees en bloed.
Het meest uitgewerkte personage is vader Paul. Een zogenaamd diepzinnige intellectueel met een nogal agressieve inslag. Zijn negatieve houding roept uitsluitend afkeer op. Geen moment slaagt Koch erin interesse voor zijn hoofdpersoon op te roepen.
Zijn broer Serge, een bekend politicus, wordt karikaturaal weggezet als een domme zak met maar één doel: het winnen van de verkiezingen, waaraan alles ondergeschikt gemaakt moet worden.
Zoals de boektitel suggereert speelt de roman zich hoofdzakelijk af in een restaurant. Genadeloos rekent Koch af met pretentieuze restaurants (zou hier De Kas model gestaan hebben?). Zo genadeloos dat je je afvraagt waarom Koch dit doet? Ik ken geen enkel restaurant dat zo overdreven de herkomst van elk miniem onderdeel van een gerecht opsomt. Ook hier speelt Kochs behoefte aan slapstick een ondermijnende rol.
De boodschap van Koch is helder: dure restaurants zijn pure volksverlakkerij, politici zijn kortzichtige, populistische egoïsten. Tja, echt een boeiend inzicht waarvoor je absoluut Het diner zou moeten lezen. De echte vraag, hoe zit het nu met de oudersloyaliteit, blijft daarentegen onderbelicht. Voor een genuanceerde behandeling van deze vraag moet je niet bij Koch aankloppen.
Het grote pluspunt van het boek is de vaart waarmee het geschreven is, Het diner loopt als een trein. Ook de spanningsopbouw is goed, zodat je naar het eind raast (het boek is weliswaar 300 pagina's dik, maar als je de overvloedige witruimte weglaat kom je eerder op een novelle van 150 bladzijden uit.) Het diner biedt puik materiaal voor een nieuwe Jiskefet, maar als volwaardige roman kent het te veel tekortkomingen.
Ik vind je te kritisch (zoals altijd loopt onze boekensmaak nogal uiteen....) Ik vond het een goed boek en heb regelmatig gelachen om zijn beschrijvingen van het restaurant en de typetjes.
'Het restaurant' is overigens De Kas in de Watergraafsmeer. Hij woont er om de hoek tenslotte. Alleen daarom wil ik het boek nog wel lezen. Jullie hebben hem al uit begrijp ik? ;-)
Wat een knap geschrevenboek over het thema, oudersloyaliteit. Vooral omdat die loyaliteit niet ter discussie staat maar als vanzelfsprekend wordt neergezet. Tis maar goed dat de ouders van de jongetjes uit Weesp het anders aanpakten anders zou er geen florissant beeld van de Nederlandse ouder ontstaan. De idiote toestand met afkomstbeschrijvingen van het diner heb ikzelf ooit eens meegemaakt, het bestaat dus echt.
Echt een aanrader, dit boek en misschien ook dat restaurant voor een avondje lachen!
De Kas is een goed restaurant hoor, ten onrechte door Koch belachelijk gemaakt. Alleen dat lachen vergaat je snel als je de rekening gepresenteerd krijgt.
Ik ben waarschijnlijk te lang weg uit Nederland om niet van dit boek te genieten. Misschien weinig diepgang van de hoofdpersonen maar ik heb toch smakelijk gelachen om Serge, Babette, Claire en Paul!
Geweldig boek! Heel orgineel geschreven. Ik ben een liefhebber van Sarcasme vandaar dat ik dit boek noteer in mijn top 10 beste boeken. Zeker het lezen waard voor mensen die Sarcasme kunnen waarderen!
Ik heb het diner ook in een adem uitgelezen. Zeker een goed geschreven boek, dat vol vaart naar het griezelige einde toewerkt. Ik ben het met de recensie eens: de figuren wekken geen sympathie en blijven vrijwel tweedimensionaal. Ik zie ook niet in dat het gaat over morele dillemma's. Nergens wordt beschreven dat de ouders twijfelen of heen en weer geslingerd worden tussen gevoelens. Vooral het eind laat zien dat het meer gaat over een man die zo ziek is dat hij geniet van agressie en sadisme. En hij ziet dat in zijn zoon terug. Michel zegt: "Pa je lacht. net als toen ik vertelde over die stoel en die bureaulamp. Wil je echt alles weten?"
En dan wordt duidelijk dat pa alles wil weten over de liquidatie van aangenomen neefje Beau. En ervan geniet. En dan zegt zoon: lieve papa. Het hele gelukkige gezinnetje bestaat uit nietsontziende agressievelingen. Ma heeft immers ook al gewelddadig afgerekend met broer Serge. Een zeer eng kringetje waarin ik geen enkele moraal kan ontdekken.
Echt heelemaal mee eens, dit boek is zo ontzettend overgewaardeerd!
