Liquido – The One Minutes

Ik zat in Zwolle in een café tegenover De Fundatie. Op een scherm werden continu boeiende filmpjes van 1 minuut afgespeeld. Het bleek om een kunstproject te gaan: The One Minutes. Helaas zijn de filmpjes niet via de website te bekijken.

Gelukkig hebben wij de Amsterdamse videokunstenaar Ludovico bereid gevonden speciaal voor de lezers van de Primaire Berichten een serie video’s van 1 minuut te maken. Vandaag deel 1: Liquido.

My Year In Cities, 2014

Ha, ik ben het land niet uit geweest, dit zijn de steden, dorpen en gehuchten waar ik in 2014 tenminste 1 nacht verbleef:

Nederland:

  • Amsterdam
  • Vaals
  • Zwolle

Friesland:

  • Oosterend (Terschelling)
  • Schiermonnikoog
  • Baard
Terschellinger wad

Terschellinger wad

My year in cities, 2013

Schiermonnikoog

Begin november waren we een weekendje op Schiermonnikoog. We hadden schitterend zonnig nazomerachtig weer.

Appartementencomplex Graaf Benstorff: ****
Restaurant Graaf Benstorff: ***
Restaurant Ambrosijn: ****

Vuurtoren Schiermonnikoog

Khareba & Gogia

H. vroeg ik zin had in een avondje Georgische volksmuziek. Sinds mijn vakantie naar Georgie in 1999 heeft dat land een streepje voor. Dus toen het ensemble Khareba & Gogia op kwam treden in de Nassaukerk in Amsterdam kocht ik direct een kaartje.

Khareba & Gogia bestaat uit vijf mannen: vier zangers en één accordeonist. Hun repertoire bevat volks- en kerkmuziek, soms instrumentaal, soms a-capella. In Georgisch kostuum gestoken, met traditionele dolk achter de riem, brengen zij hun nummers vol enthousiasme en overtuigende emoties. Heerlijk om naar te luisteren en naar te kijken.

Spaghetteria

Verstopt achter de Ten Katemarkt bleek een nieuw huiskamerrestaurantje te zitten, Spaghetteria. Natuurlijk serveren zij pasta, maar zij doen dat in een (althans voor mij) vernieuwend en verrassend concept.

spagetheria-logo

In de zaak staan enkele grote vierkante tafels en een lange tafel aan het raam. Je schuift dus aan en zit niet privé. De kaart bestaat uit slechts zes gerechten: twee vegetarisch, twee vis, twee vlees. Er is één toetje. Ten tijde van ons bezoek was dat een heerlijke tiramisu. Na afloop wilden we nog wat warms drinken. De keuze was even simpel als effectief: espresso en anders niets. Dus ook geen thee.

Het eten was heerlijk, de sfeer warm, de bediening snel, de prijs uitstekend. Na ruim een uurtje stonden we weer buiten. Sinds de opening van de Filmhallen is dat in die buurt geen enkel probleem meer. Zo pakten we ook nog een filmpje mee op deze onverwachte dinsdagavond!

Zwolle

De laatste dagen van 2014 waren we een paar dagen in Zwolle.

IMG_4105

We sliepen in Hotel Pillows. Veel restaurants waren al volgeboekt, maar uiteindelijk konden wij terecht in Indiaas restaurant Mayur Kitchen en we aten Mexicaans bij La Cucaracha.

Blikvanger in Zwolle is toch wel Museum De Fundatie dat sinds enkele jaren een spectaculair ei op het dak heeft. Dat ei is een expositieruimte (en een café), alwaar wij  de indrukwekkende beeldententoonstelling Hour Of The Wolf van Lotta Blokker zagen.

Een andere bijzondere plek is het Dominicanenklooster en -kerk. Eens per maand worden rondleidingen gegeven door het prachtige klassieke klooster met kloostertuin.

Meer foto’s in ons fotoalbum.

Plaatjes Vierde Kwartaal 2014

  1. Johnny Marr – Playland
  2. The Rural Alberta Advantage – Mended With Gold
  3. Bear in Heaven –  Time Is Over One Day Old
  4. The Smashing Pumpkins –  Monuments To An Elegy
  5. Kiasmos – Kiasmos

IDFA: Misconception

Na afloop van de IDFA-documentaire Misconception in Eye, vertelde maakster Jessica Yu waarom ze een documentaire wilde maken over overbevolking. Altijd als het over mondiale issues gaat is er een “big elephant in the room” dat andere antwoorden overschaduwt: overbevolking. Daarom was het voor haar logisch dit vraagstuk nader te bekijken.

Zij toont dit aan de hand algemene opmerkingen van statisticus Hans Rosling en drie mini-documentaires.

De eerste docu gaat over de Chinees Bao (29). Als gevolg van de één-kind-politiek kent China een mannenovershot van ongeveer 30 miljoen. Zijn ouders zien Bao als hun ouderdagsvoorziening en hij wordt sterk onder druk gezet om toch vooral te gaan trouwen. Bao opereert echter in een markt met weinig vrouwen. Bovendien is hij veeleisend en gedraagt hij zich net zo onvolwassen als de gemiddelde westerse twintiger.

In de tweede verhaal zien we de Canadese Denise, een hevig tegenstander van abortus- en geboorteplanningspolitiek. We zien haar NGO succesvol lobby’en bij de Verenigde Naties, onder het motto “If poverty is the problem, let’s fix that”.

De laatste docu is geschoten in Kampala, Oeganda. Het straatarme land heeft een van de hoogste geboortecijfers ter wereld. Hier zien we een bevlogen journaliste Gladys aan het werk. Zij probeert in de steek gelaten kinderen terug te brengen naar hun ouders, of tenminste in een kindertehuis te plaatsen. Het is schrijnend te zien hoeveel kinderen achtergelaten worden, omdat hun ouders (vaak alleenstaande moeders) niet meer voor hun kinderen kunnen zorgen.

Misconception laat het failliet van regulerende bevolkingspolitiek zien en toont aan dat het vooral belangrijk is dat vrouwen scholing krijgen en mondig en zelfstandig worden wil het geboortecijfer van een land gezonde vormen aannemen.

Magic In The Moonlight – Woody Allen

Die vent heeft al enkele honderden films op zijn naam staan, maar ik blijf bij Woody Allen altijd denken aan Everything You Always Wanted To Know … Het was meer toeval dat we bij Magic In The Moonlight belanden. We stonden ineens in de Filmhallen en kochten het eerste het beste beschikbare kaartje.

De film speelt een kleine honderd jaar geleden in Zuid-Frankrijk. De decors en landschappen zijn erg mooi. Het verhaal is simpel: een goochelaar probeert een medium te ontmaskeren, en oh mijn god, het ontaart in een romantische komedie. Colin Firth (54 inmiddels) is dertig jaar ouder dan zijn tegenspeelster, maar dat mag de pret niet drukken. De geloofwaardigheid wel, want het verhaal is slappe drek. Maar bij de ironische dialoog tussen de goochelaar en zijn oudtante over zijn vermeende liefde voor het meisje, dacht ik: wat is het toch fijn om in een bioscoop te zitten. En wat is het toch lekker dat de Filmhallen zo dichtbij zijn!

Leviathan – Andrej Zvjagintsev

leviathanZijn reputatie is gevestigd. Een nieuwe film van Andrej Zvjagintsev is een gebeurtenis op zich. Het filmmuseum Eye pakte bij de Nederlandse première uit met speciale vertoning. Jelle Brandt Corstius voorzag na afloop de film namelijk van verdiepend commentaar.

Leviathan werd de afgelopen weken bejubeld door de vaderlandse pers. Uit de kritieken steeg vooral het verhaal op van de machteloze strijd van het individu tegen de staat, gevolgd door verwondering dat deze film – met schijnbaar openlijke kritiek op Poetin – überhaupt in Rusland gemaakt kon worden.

Leviathan is inderdaad een indrukwekkende film. Monteur Kolja bezit een schilderachtig houten woonhuis aan het water in Teriberka, in het uiterste noorden van Rusland. De burgemeester van het oord heeft het op de locatie voorzien en dwingt Kolja voor een schamele prijs afstand te doen van zijn woning. Kolja vecht terug, maar betrekt al zijn naasten in zijn onvermijdelijke ondergang.

Zo simpel als de krantenrecensies het doen voorkomen, toont de film de strijd van de burger tegen de machthebbers niet. Het is niet alleen de staat die aan Kolja’s stoelpoten zaagt. Ook de mensen om hem heen en zijn eigen alcoholverslaving doen hem de das om.

Jelle Brandt Corstius (die na afloop van de film een onderhoudende monoloog van 30 minuten hield) destilleerde de volgende kenmerken uit de film die verwijzen naar het hedendaagse Rusland:

  • alcohol – het is een typisch Russisch cliché, maar tegelijk een ontnuchterend feit dat de wodkaverslaving van veel Russische mannen een ontwrichtend effect op de maatschappij heeft. In de film maken pubers zich deze vaardigheid eigen in een verlaten kerk.
  • corruptie – Corruptie is een eeuwenoud en onuitroeibaar verschijnsel in Rusland. Er lijkt geen kruid tegen gewassen.
  • er is geen waarheid – In de film krijgen we minutenlange preek van een orthodoxe priester te zien over “waarheid”. Jelle toont aan dat er geen waarheid is in Rusland. Russen zijn geoefend om de dubbele boodschap te verkondigen en te lezen.
  • de staat is je vijand – Het is voor een westerling moeilijk te bevatten dat de burger er in Rusland alleen voor staat. Wie naar de politie gaat, loopt grote kans er slecht van af te komen.

“Een stomp in de maag” typeerde een medewerkster van Eye de film na afloop. Hoewel ik aanvankelijk nog kon glimlachen om de opeenvolgende ontmoedigende gebeurtenissen in de film, werd de toon allengs serieuzer. De prachtige beelden aan het einde van de film werden versterkt door de muziek van Philip Glass (Akhnaten).

Van het filmmuseum kregen we na afloop een Russisch hartversterkertje ingeschonken. Heerlijk!