De leeglopers – Giovanni Verga

Alsof het de voorbode is van de huidige publieke onvrede in Italië, lezen we in Verga’s De leeglopers (1881) over een arme vissersfamilie in een Siciliaans dorpje die in de loop van de 19e eeuw langzaam maar zeker verpletterd wordt door de heersende klasse en hun eigen arbeidsethos.

De ondergang van de familie Leegloper is in een dromerige, poëtische stijl geschreven, met veel couleur locale. Het lot van de familie grijpt je aan en laat je niet meer los. Alleen de vele bijnamen maken het volgen van de dorpspersonages soms lastig. Wat dat betreft bijna een Russische roman!

“De man is het vuur en de vrouw het stro, en dan komt de duivel en blaast.”

Wederzijds – Kees ‘t Hart

Een Haags echtpaar wordt langzaam maar zeker een wraakgenootschap ingezogen. Zeer spannend geschreven, maar het verhaal beklijft niet.

Winterse plaatjes

Zwemtochtenkalender 2019

Bronnen:

Netflix, NPO, series 2018

Op die zeldzame momenten die ik zin heb om tv te kijken, borrelt vooral die existentiële vraag op: Maar wat dan?

Voorlopig heeft De Volkskrant die vraag afdoende beantwoord: Ze zijn te lang en het zijn er te veel; maar allemachtig, wat een geweldig seriejaar was het weer!

Ik kan weer even vooruit!

Helden – Stephen Fry

Eerder maakte Stephen Fry al zoveel indruk door met Mythos een zeer toegankelijk boek over de Griekse mythologie te schrijven. Helden borduurt daar op voort. De voornaamste helden zijn Herakles die 12 onmogelijke werken moet verrichten, Jason die met zijn argonauten het gulden vlies terughaalt en Theseus die eerst naar Athene en vervolgens naar Kreta reist om het op te nemen tegen de Minotaurus in het labyrint van Daidalos.

Dit kan maar één ding betekenen: de strijd om Troje wordt het volgende boek van Fry en ik kan niet wachten!

Het leek wel lente vandaag

Westergasfabriek, Amsterdam Westerpark

Jan van Aken – De ommegang

Een meeslepend verhaal, dat je ondanks de nukkige, ontoegankelijke hoofdpersoon meesleept door belangrijke mondiale gebeurtenissen die rond het jaar 1400 plaatsvinden.

De hoofdpersoon Isidoor is een omhoog gevallen vondeling, die als arts furore maakt. Hij is arrogant, ongevoelig, berekenend en seksistisch. Hij laat zijn vrienden en vriendinnen gemakkelijk vallen. Als lezer is het moeilijk genegenheid voor hem op te vatten. Dat het toch de moeite waard is om 600 pagina’s lang zijn lotgevallen te volgen, komt door de boeiende beschrijvingen van de middeleeuwse steden die hij op zijn “ommegang” aandoet, en door het verbinden van grote historische gebeurtenissen met het avontuurlijke leven van de hoofdpersoon.

De beste boeken van 2018

  1. Sapiens / Homo Deus / 21 lessen – Yuval Noah Harari
  2. Mythos – Stephen Fry
  3. Moby Dick – Herman Melville
  4. Der kleine Bruder – Sven Regener
  5. Een dagje naar het strand – Heere Heeresma
  6. Шпионский роман – Борис Акунин
  7. Feitenkennis – Hans Rosling
  8. Oorsprong – Dan Brown
  9. Renate Dorrestein – Mijn zoon heeft een seksleven
  10. Weg van liefde – Alain de Botton
  11. Hij kan me de bout hachelen – Hans Boland
  12. Onder de paardendeken – Russische winterverhalen

Oorsprong – Dan Brown

Waarom mijn data science collega Oorsprong aanraadde werd al snel duidelijk. Eén van de hoofdpersonen in het boek, Winston, is een product van kunstmatige intelligentie. Als een God dirigeert hij de andere hoofdpersonen van hot naar her, in een poging een antireligieuze presentatie te openbaren. Maar als er geen wifi is, is er ook geen Winston.

De andere hoofdpersoon is Robert Langdon. Die kennen we nog van de Da Vinci Code. En dat is meteen het zwakste punt van Oorsprong. De suspense in Oorsprong volgt exact hetzelfde procédé als in de Da Vinci Code: Robert Langdon is toevallig de enige die het werk van een vermoord persoon aan de vergetelheid kan ontrukken, maar wordt daarbij tegengewerkt door een mysterieuze en nietsontziende vijand. Samen met een mooie jongedame vlucht hij langs bakens van de westerse cultuur om uiteindelijk is zijn plannen te slagen. Hij is net James Bond, overwint de onmogelijkste tegenslagen en komt zelf ongeschonden uit de strijd.

Dat het van meet af aan duidelijk is dat het toch wel goedkomt met Robert Langdon neemt helaas een hoop spanning weg uit het boek, hoeveel cliffhangers Dan Brown er ook aan toevoegt. Wat resteert is een interessant gecomponeerd verhaal over een katholieke sekte en een baanbrekende ontdekking over de herkomst van de mens. Althans, baanbrekend voor mensen die uit een religieuze samenleving komen, zoals de Verenigde Staten. Sowieso is het verhaal erg Amerikaans. Beschrijvingen van Barcelona en de Sagrada Familia lijken rechtstreeks uit een reisgids te komen. In Europa kent iedereen Gaudí wel, maar voor Amerikanen is dat blijkbaar nog iets exotisch.

Als alle obstakels zijn overwonnen wordt het boek, zo’n 150 pagina’s voor het einde – pas echt interessant. Dan worden de ideeën van de vermoorde Edmond Kirsch uitvoerig uit de doeken gedaan en blijkt het plot toch gelaagder te zijn dan een platte avonturenroman. Mij dunkt dat de gemiddelde thriller-lezer zich toch behoorlijk kan verslikken in de presentatie van Kirsch. Maar als je hier wel je hart aan ophaalt kun je gelijk verder met de boeken van Harari, waarin Brown een heerlijke inleiding geeft.