Wat ontvlucht u deze zomer?

Fijne observatie van Ruud Welten in Wat ontvlucht u deze zomer?: door het massatoerisme is de wereld zó platgetreden dat er feitelijk geen verschil meer bestaat tussen de toerist en de reiziger, behalve dan dat de laatste zijn tocht naar elders een verhevener status toekent (“het hoort bij toerisme geen toerist te willen zijn”).

Wie nog steeds het romantische beeld koestert van reizen als vrijheid en ‘voor alles open staan’, mag dat enthousiasme anno 2018 eens gaan uitleggen aan een groep uitgeprocedeerde asielzoekers.

Maar willen we werkelijk een interessant gesprek over reizen voeren, laten we dan eens niet vragen naar het bekende, naar waar de reiziger is geweest of waarnaar hij verlangt heen te gaan, maar naar wat hij ontvlucht. Wat is het, dat maakt dat we onszelf moeten ontvluchten tot in de kleinste uithoeken van de wereld?

Lost in Space – Netflix

Ik ben niet zo goed in bingewatchen. Uberhaupt heb ik moeite om ellenlange series tot het einde te bekijken. Bij House of Cards strandde ik in seizoen 2. Bij Downton Abbey haakte ik ook in seizoen 2 af.

Maar nu lag ik ziek op de bank en ik had nergens puf voor. Het werd Lost in Space. Als ik niet ziek was geweest had ik de serie nooit afgekeken, want aflevering 1 is de saaiste van allemaal. Veel Netflix series hebben namelijk de onhebbelijke eigenschap dat ze alles uitvoerig uit willen leggen. Als je net als ik denkt (hoopt) dat Lost in Space een soort Netflix alternatief voor Star Wars is, kom je bedrogen uit.

Spoiler alert!

Lost in Space gaat over een groep kolonisten die van de aarde geëvacueerd wordt om op een andere planeet een nieuwe wereld op te bouwen. Onderweg leiden ze schipbreuk. Enkele tientallen aardmensen stranden op een onbekende planeet, die toch wel erg aan onze aarde doet denken. We volgen in de serie vervolgens met name het gezin Robinsons.

Goed gedaan Netflix:

  • De beelden van de vreemde planeet met in de lucht de silhouetten van diverse manen vind ik altijd ontroerend mooi.
  • De belangrijkste hoofdrollen zijn voor vrouwen weggelegd: Maureen als de moeder/raketgeleerde, dr. Smith als het ondermijnende kwaad en Judy als de enige arts in de groep.
  • De special effects zijn overtuigend!
  • De vriendschap tussen Will Robinson en de kille robot spreekt aan.

Hier haakte ik af:

  • In elke aflevering stonden weer de familie Robinson weer de meest grote tegenslagen en bizarre avonturen te wachten. Maar op een gegeven moment weet je dat het net is als bij James Bond die met een pink aan een neerstortende helikopter hangt: hij overleeft het toch wel.
  • Tussen alle spectaculaire gebeurtenissen in wordt wel heel veel overloos gesproken en onnodig gepsychologiseerd. In aflevering 2 wordt aan Judy voortdurend gevraagd of ze haar bijna-verdrinking wel verwerkt heeft. In aflevering 4, zo’n anderhalve dag later, is dat vreemd genoeg geen issue meer.
  • ‘s Avonds wordt het kamp overvallen door agressieve dino-achtige wezens en heerst er totale paniek. De volgende ochtend gaat de 16-jarige dochter – die nacht ternauwernood gered uit de kaken van zo’n beest – vrolijk met haar vriendje naar de watervallen, want de serie had blijkbaar ook kalverliefde nodig.
  • Als in een Amerikaanse film de vader en moeder in scheiding liggen, weet je dat het goed gaat komen. Ook in Lost in Space krijgen we talloze aanwijzingen te zien dat het wel goed komt. Iedereen ziet, behalve moeder Maureen.
  • Het kwaad is wel erg zwart-wit. Dr. Smith moet slecht zijn. En dus laten we een flash-back zien van een slechte daad van haar. En dan nog een. En later nog een – voor de zekerheid. En aan de domme kijkers die het nu nog niet door hebben geven we nog 3 hints… Aan het einde van een Star Wars film ben je overweldigd. Eigenlijk wil je hem dan meteen nog een keer zien om te kijken wat je gemist hebt. Nou, dat hoeft bij Lost in Space niet hoor. Alles is klontje klaar. Sterker nog: als die 10 uur aan series in één speelfilm van 2 uur geperst zou worden (door een betere scenarioschrijver graag) dan heb je een dijk van een film!

Lost in Space: de beelden overtuigen, maar het verhaal rammelt.

Wie is de Mol in Bakuriani

Afgelopen weekend zagen we dat het circus van Wie is de Mol was neergestreken in het Georgische spadorp Bordzjomi. Daar nam het gezelschap hetzelfde treintje naar Bakuriani als ik, 19 jaar geleden. De website van mijn Georgiëreis staat nog steeds online.

Georgië

Rotten – Netflix documentaires

Deze maand heeft Netflix een nieuwe documentairereeks het licht laten zien: Rotten, over de misstanden in de voedselindustrie. Aflevering 1 gaat over de productie van honing. Er wordt mondiaal meer honing geproduceerd dan bijen kunnen maken. Honing blijkt dikwijls te worden aangelengd met zoetstoffen. Een pot honing thuis is meestal een mix van verschillende soorten honing, wat dus een dekmantel blijkt te zijn voor het aanlengen ervan. In de documentaire krijgen de Chinezen de schuld van deze praktijken en zijn de Amerikaanse producenten de dupe. Dat krijg je ervan als de documentaire in de VS gemaakt wordt.

In de tweede aflevering wordt er ingezoomd op de explosieve toename van het aantal voedselallergieën en met name de pinda-allergie. Als voornaamste oorzaak hiervan wordt gedacht dat bij veel kinderen de darmflora niet meer rijk genoeg is, vanwege onze moderne hygiënische leefstijl en het gebruik van antibiotica op jonge leeftijd. Bij veel kinderen blijkt het bewust eten (langzaam opbouwen) van de voedingsmiddelen waar ze allergisch voor zijn, te helpen om over de allergie heen te komen.

De derde aflevering gaat over de knoflookproductie en opnieuw krijgen de Chinezen de zwartepiet toegespeeld. Eigen documentaires uitbrengen is natuurlijk een mooi streven van Netflix, maar er mag wel wat kritischer de hand in eigen boezem gestoken worden.

Second spliff

Gabbers opgelet: DJ Arjuna brengt onder de naam Fiasco Projects een nieuwe EP uit: Second Spliff.

Der kleine Bruder – Sven Regener

Probeer maar eens een goed én leuk boek vinden, terwijl je kennis van het Duits nog niet optimaal is. En dat je die boeken dan ook nog op je leeslijst moet zetten! Godzijdank is er tegenwoordig de trilogie over Frank Lehmann van de Duitse schrijver Sven Regener.

Over Herr Lehmann en Neue Vahr Süd schreef ik al eerder. Der kleine Bruder is het derde deel uit de serie, maar is chronologisch het tweede boek, na Neue Vahr Süd. In dit boek zien we hoe Frank vanuit Bremen naar Berlijn verhuist, waar zijn grote broer woont, die kunstenaar is.

Zomaar even een boek in het Duits lezen is niet voor iedere Nederlander weggelegd. Gelukkig kent het Duits veel woorden die lijken op hun Nederlandse equivalent. Zo betekent “kleine” gewoon “kleine” en het Duitse “Bruder” is in het Nederlands “broer”. Dat valt mee toch?

Is dan het hele boek Der kleine Bruder makkelijk leesbaar? Probeer de volgende passage eens te begrijpen. Frank en Karl drinken in de kroeg een biertje en Frank vraagt waar het atelier van zijn broer eigenlijk is:

– Wo is das Atelier von Freddie?
– In der ArschArt-Galerie, sagte Karl in sein Glas hinein.
– Wo?
– In der ArschArt-Galerie.
– Wo?
– In der ArschArt-Galerie, verdammt nochmal.
– Ja, ja, gehört hab ich’s schon, sagte Frank bissig, aber ik kann’s kaum glauben: ArschArt-Galerie, ja?

Als je hier chocola van kunt maken, probeer dan de rest van het boek ook maar! Al lezend leer je allerlei woorden die je voorheen niet kende. En je hoeft ze heus niet allemaal op te zoeken in een woordenboek.

Karl is niet zo een fan van de Reichenbergerstraat in de wijk Kreuzberg:

“Schau dir die Reichenberger Straße an”, sagte er und schnupperte die kalte, scharfe Luft, “das ist wirklich die Pißrinne von Kreuzberg! Deprimierend, wenn mann da drin wohnt.”

Had jij ooit van het woord Pißrinne gehoord? Ik niet, maar ik snap meteen de betekenis, hehe.

Oja, stel je voor dat jij nog een hee-eel ouderwetse leraar Duits hebt, die de boeken van Regener “geen literatuur” vindt. Tsss. Die vindt dan bijvoorbeeld het taalgebruik niet zo netjes. Of hij merkt op dat het karakter in het boek “geen ontwikkeling” doormaakt. Stuur die leraar maar aan mij door, dan komt alles gut.

Onze man in Teheran – Thomas Erdbrink

Was dit stom toeval of hadden ze in de bibliotheek het boek speciaal uitgelicht? Ik had toevallig het boek Onze man in Teheran van Thomas Erdbrink meegenomen toen ik met de kids in de bieb was. Dat boek is al enkele jaren oud en beschrijft zijn bevindingen in Iran. Thomas – correspondent voor onder andere De Volkskrant – is met een Iraanse getrouwd en woont in Teheran.

Onze man in Teheran is een dun boekje dat ons in vlot geschreven, korte stukjes algemene en persoonlijke kanten van de Iraanse maatschappij laat zien. Zoals Thomas’ schoonmoeder, die er de kat de schuld van geeft dat Thomas en Newsha nog geen kinderen hebben. Maar ook over de zware luchtverontreiniging die Teheran steeds vaker in zijn greep houdt. Het aangrijpendst is de beschrijving van twee straatrovers die opgehangen worden.

Wat een toeval dat de VPRO gisteren is begonnen met het uitzenden van de tweede serie van Onze man in Teheran!

Marcella van Doorn Coaching

Marcella van Doorn Coaching richt zich op loopbaancoaching. Ben jij een drukke en ervaren vrouw en wil je ander werk, maar weet je niet goed hoe je het aan moet pakken? Meld je aan voor een gratis speedcoachsessie op www.marcellavandoorn.nl.

Crypto totals

Een handige site (hoewel nog wat rudimentair) om het totaal van de waarde van je crypto currency’s te berekenen, die van je hardware wallet en die van Coinbase tezamen: cryptototals.com.

Dierenwelzijnscheck

Varkens in Nood komt met een even simpele als ontnuchterende dierenwelzijnscheck.