Schiermonnikoog

Begin november waren we een weekendje op Schiermonnikoog. We hadden schitterend zonnig nazomerachtig weer.

Appartementencomplex Graaf Benstorff: ****
Restaurant Graaf Benstorff: ***
Restaurant Ambrosijn: ****

Vuurtoren Schiermonnikoog

Khareba & Gogia

H. vroeg ik zin had in een avondje Georgische volksmuziek. Sinds mijn vakantie naar Georgie in 1999 heeft dat land een streepje voor. Dus toen het ensemble Khareba & Gogia op kwam treden in de Nassaukerk in Amsterdam kocht ik direct een kaartje.

Khareba & Gogia bestaat uit vijf mannen: vier zangers en één accordeonist. Hun repertoire bevat volks- en kerkmuziek, soms instrumentaal, soms a-capella. In Georgisch kostuum gestoken, met traditionele dolk achter de riem, brengen zij hun nummers vol enthousiasme en overtuigende emoties. Heerlijk om naar te luisteren en naar te kijken.

Spaghetteria

Verstopt achter de Ten Katemarkt bleek een nieuw huiskamerrestaurantje te zitten, Spaghetteria. Natuurlijk serveren zij pasta, maar zij doen dat in een (althans voor mij) vernieuwend en verrassend concept.

spagetheria-logo

In de zaak staan enkele grote vierkante tafels en een lange tafel aan het raam. Je schuift dus aan en zit niet privé. De kaart bestaat uit slechts zes gerechten: twee vegetarisch, twee vis, twee vlees. Er is één toetje. Ten tijde van ons bezoek was dat een heerlijke tiramisu. Na afloop wilden we nog wat warms drinken. De keuze was even simpel als effectief: espresso en anders niets. Dus ook geen thee.

Het eten was heerlijk, de sfeer warm, de bediening snel, de prijs uitstekend. Na ruim een uurtje stonden we weer buiten. Sinds de opening van de Filmhallen is dat in die buurt geen enkel probleem meer. Zo pakten we ook nog een filmpje mee op deze onverwachte dinsdagavond!

Plaatjes derde kwartaal

Ik heb er niet veel ontdekt de afgelopen maanden. Heb je een tip, please let me know!

  1. Morrissey –  World Peace Is None of Your Business
  2. Kevin Drew – Darlings

A most wanted man

Het is een traditie geworden dat S. en ik de films van Anton Corbijn bezoeken. Nu ook nog de nieuwe bioscoop De Hallen in Amsterdam-West geopend was, hadden we twee redenen om de film A most wanted man te gaan bekijken.

Eerst bekeken we De Hallen, de bioscoop die in een oude tramremise gevestigd is. Die hal van de tramremise was blijkbaar lang en relatief smal, want zo ligt de bioscoop er ook bij. In de lengte, over tientallen meters ligt het bioscoopcafé, met allemaal tafeltjes langs de muur. Er tegenover liggen de negen kleine zaaltjes. De oude muur heeft nog de grandeur van vroeger. De wandjes die er voor de filmzaaltjes tussenin geplaatst zijn, zijn echter grauw en steriel geverfd, waardoor de ruimte een onpersoonlijke indruk maakt. Na afloop van de film zijn we dan ook ergens anders een biertje gaan drinken.

De film dan. A most wanted man gaat over een terroristische dreiging in Hamburg en de manier waarop de verschillende geheime diensten elkaar tegenwerken in hun ijver het gevaar te beteugelen. Het verhaal is geinspireerd door een boek van John Le Carré. Niet de eerste de beste, zou je verwachten. De kranten waren lyrisch in hun recensies.

Ik vond het verhaal innemend, maar de film vooral een matte vertoning. Philip Seymour Hoffman, die de hoofdrol vertolkt, zet een rechercheur neer zoals je die in alle Amerikaanse politiefilms tegenkomt: nors, kettingrokend, aan de whisky en in die eeuwige grauwe regenjas. Ook andere clichés worden niet geschuwd. De terrorist is natuurlijk geen gruwelijke gek, maar een verlegen, vriendelijke jongen. De mensenrechtadvocate die hem bijstaat is natuurlijk blond, knap en jong. Ook de manier waarop de verbale botsingen tussen de verschillende geheime diensten in beeld wordt gebracht, doet denken aan de eerste de beste Amerikaanse politiefilm. De dialogen worden prententieus opgevoerd, maar zijn niet gevat of verrassend.

A most wanted man was dus een leuke verpozing, maar bepaald geen instant klassieker. Wat zagen de recensenten toch zo anders dan ik?

IDFA: Misconception

Na afloop van de IDFA-documentaire Misconception in Eye, vertelde maakster Jessica Yu waarom ze een documentaire wilde maken over overbevolking. Altijd als het over mondiale issues gaat is er een “big elephant in the room” dat andere antwoorden overschaduwt: overbevolking. Daarom was het voor haar logisch dit vraagstuk nader te bekijken.

Zij toont dit aan de hand algemene opmerkingen van statisticus Hans Rosling en drie mini-documentaires.

De eerste docu gaat over de Chinees Bao (29). Als gevolg van de één-kind-politiek kent China een mannenovershot van ongeveer 30 miljoen. Zijn ouders zien Bao als hun ouderdagsvoorziening en hij wordt sterk onder druk gezet om toch vooral te gaan trouwen. Bao opereert echter in een markt met weinig vrouwen. Bovendien is hij veeleisend en gedraagt hij zich net zo onvolwassen als de gemiddelde westerse twintiger.

In de tweede verhaal zien we de Canadese Denise, een hevig tegenstander van abortus- en geboorteplanningspolitiek. We zien haar NGO succesvol lobby’en bij de Verenigde Naties, onder het motto “If poverty is the problem, let’s fix that”.

De laatste docu is geschoten in Kampala, Oeganda. Het straatarme land heeft een van de hoogste geboortecijfers ter wereld. Hier zien we een bevlogen journaliste Gladys aan het werk. Zij probeert in de steek gelaten kinderen terug te brengen naar hun ouders, of tenminste in een kindertehuis te plaatsen. Het is schrijnend te zien hoeveel kinderen achtergelaten worden, omdat hun ouders (vaak alleenstaande moeders) niet meer voor hun kinderen kunnen zorgen.

Misconception laat het failliet van regulerende bevolkingspolitiek zien en toont aan dat het vooral belangrijk is dat vrouwen scholing krijgen en mondig en zelfstandig worden wil het geboortecijfer van een land gezonde vormen aannemen.

Magic In The Moonlight – Woody Allen

Die vent heeft al enkele honderden films op zijn naam staan, maar ik blijf bij Woody Allen altijd denken aan Everything You Always Wanted To Know … Het was meer toeval dat we bij Magic In The Moonlight belanden. We stonden ineens in de Filmhallen en kochten het eerste het beste beschikbare kaartje.

De film speelt een kleine honderd jaar geleden in Zuid-Frankrijk. De decors en landschappen zijn erg mooi. Het verhaal is simpel: een goochelaar probeert een medium te ontmaskeren, en oh mijn god, het ontaart in een romantische komedie. Colin Firth (54 inmiddels) is dertig jaar ouder dan zijn tegenspeelster, maar dat mag de pret niet drukken. De geloofwaardigheid wel, want het verhaal is slappe drek. Maar bij de ironische dialoog tussen de goochelaar en zijn oudtante over zijn vermeende liefde voor het meisje, dacht ik: wat is het toch fijn om in een bioscoop te zitten. En wat is het toch lekker dat de Filmhallen zo dichtbij zijn!

Leviathan – Andrej Zvjagintsev

leviathanZijn reputatie is gevestigd. Een nieuwe film van Andrej Zvjagintsev is een gebeurtenis op zich. Het filmmuseum Eye pakte bij de Nederlandse première uit met speciale vertoning. Jelle Brandt Corstius voorzag na afloop de film namelijk van verdiepend commentaar.

Leviathan werd de afgelopen weken bejubeld door de vaderlandse pers. Uit de kritieken steeg vooral het verhaal op van de machteloze strijd van het individu tegen de staat, gevolgd door verwondering dat deze film – met schijnbaar openlijke kritiek op Poetin – überhaupt in Rusland gemaakt kon worden.

Leviathan is inderdaad een indrukwekkende film. Monteur Kolja bezit een schilderachtig houten woonhuis aan het water in Teriberka, in het uiterste noorden van Rusland. De burgemeester van het oord heeft het op de locatie voorzien en dwingt Kolja voor een schamele prijs afstand te doen van zijn woning. Kolja vecht terug, maar betrekt al zijn naasten in zijn onvermijdelijke ondergang.

Zo simpel als de krantenrecensies het doen voorkomen, toont de film de strijd van de burger tegen de machthebbers niet. Het is niet alleen de staat die aan Kolja’s stoelpoten zaagt. Ook de mensen om hem heen en zijn eigen alcoholverslaving doen hem de das om.

Jelle Brandt Corstius (die na afloop van de film een onderhoudende monoloog van 30 minuten hield) destilleerde de volgende kenmerken uit de film die verwijzen naar het hedendaagse Rusland:

  • alcohol – het is een typisch Russisch cliché, maar tegelijk een ontnuchterend feit dat de wodkaverslaving van veel Russische mannen een ontwrichtend effect op de maatschappij heeft. In de film maken pubers zich deze vaardigheid eigen in een verlaten kerk.
  • corruptie – Corruptie is een eeuwenoud en onuitroeibaar verschijnsel in Rusland. Er lijkt geen kruid tegen gewassen.
  • er is geen waarheid – In de film krijgen we minutenlange preek van een orthodoxe priester te zien over “waarheid”. Jelle toont aan dat er geen waarheid is in Rusland. Russen zijn geoefend om de dubbele boodschap te verkondigen en te lezen.
  • de staat is je vijand – Het is voor een westerling moeilijk te bevatten dat de burger er in Rusland alleen voor staat. Wie naar de politie gaat, loopt grote kans er slecht van af te komen.

“Een stomp in de maag” typeerde een medewerkster van Eye de film na afloop. Hoewel ik aanvankelijk nog kon glimlachen om de opeenvolgende ontmoedigende gebeurtenissen in de film, werd de toon allengs serieuzer. De prachtige beelden aan het einde van de film werden versterkt door de muziek van Philip Glass (Akhnaten).

Van het filmmuseum kregen we na afloop een Russisch hartversterkertje ingeschonken. Heerlijk!

Boyhood

Na lovende kritieken van diverse mensen om ons heen besloten S. en ik Boyhood te gaan zien. In de film wordt de opgroeiende jongen Mason gevolgd, van zijn negende tot negentiende. Het bijzondere van de film is dat hij in 10 jaar gedraaid is, zodat je Mason letterlijk ziet opgroeien en veranderen.

In de film gebeurt niets bijzonders, ook al gebeurt er ontzettend veel: er groeit namelijk een mens op! Masons ouders gaan scheiden, zijn moeder verhuist naar een andere stad, Mason heeft het niet naar zijn zin op de nieuwe school, zijn oudere zus is een lastpak, de nieuwe vriend van zijn moeder drinkt teveel, zijn vader hertrouwt en krijgt een baby’tje, zijn moeder vindt na hard studeren een goede baan, Mason krijgt een vriendinnetje, en raakt haar weer kwijt, zijn vader verandert van een onverantwoordelijke afwezige in een serieuze en genegen vader, Mason gaat studeren.

Veel herkenbare gezinsperikelen zijn intiem en overtuigend in beeld gebracht. De meeste gebeurtenissen universeel, sommige typisch Amerikaans (Texaans): trouw zweren aan de vlag, schietlessen in het bos, de bijbel als verjaardagskado, campagnevoeren voor de presidentsverkiezingen, grote auto’s.

Boyhood is voor iedereen met kinderen een ontroerende en beklijvende film!

In de Amsterdamse Houthavens

IMG_3595