De correcties – Jonathan Franzen

Lekker dikke pil die je meesleept in een familiegeschiedenis van een op het eerste gezicht doodnormaal gezin uit de Mid-West van Amerika. Het speelt enerzijds in de jaren 70/80, wanneer het gezin van Enid en Alfred 3 jonge kinderen heeft.

Anderzijds speelt het rond de eeuwwisseling, als de vader van het gezin aan het dementeren is, terwijl de kinderen allemaal hun eigen drukte en problemen hebben en niet zitten te wachten op gerommel aan het thuisfront.

De focus verandert voortdurend naar een van de vijf gezinsleden, in de tegenwoordig tijde, of 20/30 jaar eerder. Franzen zit bijzonder strak op de huid van de hoofdpersonages waardoor elke gedachte, hoe vermoeiend ook, zeer realistisch wordt. Dat is de sterke kracht van deze roman, de romanpersonages zijn ontnuchterend realistisch.

Helaas kiest Franzen soms voor uitweidende zijpaden die mij maar matig konden boeien: de beschrijving van de marketing van een nieuw medicijn, de smaakervaringen van de kok-in-wording Denise, het praatje van een effectenmakelaar. Wat een gezever allemaal. Geef mij maar de minutieuze observaties van de intermenselijke relaties!

Helden – Stephen Fry

Eerder maakte Stephen Fry al zoveel indruk door met Mythos een zeer toegankelijk boek over de Griekse mythologie te schrijven. Helden borduurt daar op voort. De voornaamste helden zijn Herakles die 12 onmogelijke werken moet verrichten, Jason die met zijn argonauten het gulden vlies terughaalt en Theseus die eerst naar Athene en vervolgens naar Kreta reist om het op te nemen tegen de Minotaurus in het labyrint van Daidalos.

Dit kan maar één ding betekenen: de strijd om Troje wordt het volgende boek van Fry en ik kan niet wachten!

Het leek wel lente vandaag

Westergasfabriek, Amsterdam Westerpark

Jan van Aken – De ommegang

Een meeslepend verhaal, dat je ondanks de nukkige, ontoegankelijke hoofdpersoon meesleept door belangrijke mondiale gebeurtenissen die rond het jaar 1400 plaatsvinden.

De hoofdpersoon Isidoor is een omhoog gevallen vondeling, die als arts furore maakt. Hij is arrogant, ongevoelig, berekenend en seksistisch. Hij laat zijn vrienden en vriendinnen gemakkelijk vallen. Als lezer is het moeilijk genegenheid voor hem op te vatten. Dat het toch de moeite waard is om 600 pagina’s lang zijn lotgevallen te volgen, komt door de boeiende beschrijvingen van de middeleeuwse steden die hij op zijn “ommegang” aandoet, en door het verbinden van grote historische gebeurtenissen met het avontuurlijke leven van de hoofdpersoon.

De beste boeken van 2018

  1. Sapiens / Homo Deus / 21 lessen – Yuval Noah Harari
  2. Mythos – Stephen Fry
  3. Moby Dick – Herman Melville
  4. Der kleine Bruder – Sven Regener
  5. Een dagje naar het strand – Heere Heeresma
  6. Шпионский роман – Борис Акунин
  7. Feitenkennis – Hans Rosling
  8. Oorsprong – Dan Brown
  9. Renate Dorrestein – Mijn zoon heeft een seksleven
  10. Weg van liefde – Alain de Botton
  11. Hij kan me de bout hachelen – Hans Boland
  12. Onder de paardendeken – Russische winterverhalen

De leeglopers – Giovanni Verga

Alsof het de voorbode is van de huidige publieke onvrede in Italië, lezen we in Verga’s De leeglopers (1881) over een arme vissersfamilie in een Siciliaans dorpje die in de loop van de 19e eeuw langzaam maar zeker verpletterd wordt door de heersende klasse en hun eigen arbeidsethos.

De ondergang van de familie Leegloper is in een dromerige, poëtische stijl geschreven, met veel couleur locale. Het lot van de familie grijpt je aan en laat je niet meer los. Alleen de vele bijnamen maken het volgen van de dorpspersonages soms lastig. Wat dat betreft bijna een Russische roman!

“De man is het vuur en de vrouw het stro, en dan komt de duivel en blaast.”

Wederzijds – Kees ‘t Hart

Een Haags echtpaar wordt langzaam maar zeker een wraakgenootschap ingezogen. Zeer spannend geschreven, maar het verhaal beklijft niet.

Winterse plaatjes

Zwemtochtenkalender 2019

Bronnen:

Netflix, NPO, series 2018

Op die zeldzame momenten die ik zin heb om tv te kijken, borrelt vooral die existentiële vraag op: Maar wat dan?

Voorlopig heeft De Volkskrant die vraag afdoende beantwoord: Ze zijn te lang en het zijn er te veel; maar allemachtig, wat een geweldig seriejaar was het weer!

Ik kan weer even vooruit!