End of the affair

Laatst nam in per ongeluk een boek van Hafid Bouazza in handen, Mo-mo. Bij het lezen van de eerste 30 bladzijden had ik hetzelfde gevoel als één van de Propria Cures-redacteuren: “Die jongen lijkt een verstoft Nederlands woordenboek uit 1843 opgedoken te hebben en presenteert ons allemaal woorden die wij allang vergeten zijn.” Ik mieterde Mo-mo in een hoek en misschien was het een reactie op Bouazza dat ik Turks Fruit uit de kast trok.
    Ik ben niet bepaald een fan van Jan Wolkers en dat openlijke geneuk doet mij minder dan het 8-uurjournaal, gepresenteerd door Henny Stoel. Toch kreeg het boek mij in zijn greep door zijn voortrazend taalgebruik en zijn krachtig slot. Frappant genoeg las ik gisteren Turks Fruit uit en ging vervolgens naar een film, waarin de vrouwlijke hoofdpersoon bijna hetzelfde lot beschoren leek als Wolkers’ Olga. Het was de film End of the affair en ik raad hem iedereen met klem aan!
    De film is gebaseerd op een verhaal van Graham Greene en speelt vlak na de Tweede Oorlog. Meer vertel ik er niet over, want de film wordt gedragen door het sujet.