Mijn tweede huid – Erwin Mortier

Dit weekend heb ik twee heel verschillende boeken gelezen. Het eerste, Mijn Tweede Huid, van Erwin Mortier, is vorige week door de pers positief ontvangen. Het vertelt over de jeugd van een jongetje in een eenzame boerderij in Vlaanderen. Het eindigt met een dramatisch afscheid van zijn ouderlijk huis en van zijn beste vriend. Het is aardig geschreven (met veel Vlaamse woorden) en eindigt vol vaart en spanning. Helaas is het boek nog geen 200 pagina’s dik, zodat je het, als je er lekker in begint te komen, alweer uit hebt.
    Het andere boek is al veel ouder, maar net zo dun. Het is ook in heel andere stijl geschreven. Het bevatte de volgende zin: “[…] als de kapitein zag dat hij niet voortkwam liet hij zo ruw brassen dat de stengen knersten.” Ik vind het een heel mooie zin, hoewel ik niet begrijp wat er staat. Het lijkt een beetje op “Toen de boer vond dat de plaats waste sprongen de takken gongen.” Als u wel denkt te begrijpen wat er staat en er ook nog bij kunt zeggen uit welk boek het citaat afkomstig is, stuur dan een mailtje naar Dagboek Prijsvraag!