Twitterroman

“Schrijver Ronald Giphart en NOS-redactielid Tim Overdiek zijn een roman gestart via de microblog Twitter. Iedereen kan na uitnodiging een bijdrage leveren aan het verhaal.” las ik vorige week op nu.nl. Het zal wel, dacht ik nog. Nog geen week later was ik zelf aan de beurt om mijn bijdrage (maximaal 140 karakters) aan de twitterroman te leveren.

“Dolf”, snauwde Eenoog, “kun je dan niets alleen?” Hij zuchtte diep. “Goed, vertel, hoe ziet die griet eruit?”

Mijn bijdrage zal de roman echter niet kunnen redden. Vele schrijvers voor mij dachten met een spannende wending of een onbegrijpelijke deus ex machina de roman in een stroomversnelling te brengen. Een onverwachte gebeurtenis kan een roman natuurlijk een duwtje in de goede richting geven, maar om elke vijf zinnen met een nieuwe verrassing geconfronteerd te worden is wat te veel van het goede.

Het verhaal (in vordering) lees je op www.tweetroman.nl. Vrouwen mogen ook naar ze.nl gaan.

Volgende keer doe ik graag weer mee, maar enige auteurscreening vooraf kan dan geen kwaad.