De glijdende schaal

Aleksandr VinokoerovGisteren won Alexander Vinokoerov Luik-Bastenaken-Luik en critici stonden direct op hun achterste benen om op zijn dopingverleden te wijzen. De sympathieke Kazak schrijft de laatste weken inderdaad veel wedstrijden op zijn palmares bij.

Vorige week sprak ik een jongeman die aan het begin van dit decennium profwielrenner was geweest. Wielrennen was zijn lust en zijn leven en als hij niet op school zat, zat hij op de fiets. Dat bleef niet onopgemerkt en hij kreeg een profcontract aangeboden door een Belgische ploeg. De eerste trainingen als prof begonnen en langzaam maar zeker werd hij “geprepareerd” door de ploegartsen. Het begon eenvoudig met het intraveneus toedienen van suikers of iets dergelijks. Volgens de renner werd hij zo langzaam klaargestoomd voor het echte werk.

Omdat hij een sporter in hart en nieren was, nam hij zijn gezondheid ook serieus. Hij begon kritische vragen te stellen over de inhoud en het doel van de injecties. Het spuiten hield op, maar het talent mocht niet opdraven in grote wedstrijden en na een half jaar werd zijn contract niet verlengd. Exit profcarrière.

Naar zijn mening is het hele profpeloton gedrogeerd. Maar volgens hem is er sprake van een glijdende schaal: eerst krijg je middelen toegediend die toegestaan zijn, dan misschien middelen die nog niet verboden zijn. Bovendien is het veelal niet de renner zelf die bepaalt wat hij binnenkrijgt, maar de medische staf. Als je niks vraagt, rij je gewoon lekker en wellicht win je eens een klassieker.