Waar blijven de vorderingen?

Alweer bijna drie weken geleden kreeg ik van de arts groen licht om de belasting van mijn geopereerde been op te voeren naar volledig. Sindsdien steekt een oud euvel de kop: lies- en heuppijn bij het lopen.

De pijn is nog lastig te duiden, hij voelt hetzelfde als voor de operatie. Eén van de belangrijkste redenen om te kiezen voor een heupoperatie was verlost te worden van liespijn. Bij mijn vorige operatie heb ik echter na de operatie nog enige maanden last gehad van liespijn, die langzaam maar voorgoed verdween. Mijn fysiotherapeut heeft er alle vertrouwen in dat de pijn in de komende weken zal afnemen. Mijn rechterbeen is nu nog niet sterk genoeg om zonder ondersteuning van krukken volledig mee te draaien.

Momenteel krijg ik na 5 á 10 minuten lopen pijn in de heup. Als ik dan even rust op een bankje kan ik daarna nog een keer dezelfde afstand lopen. Zodoende leg ik elke dag ruim 1,5 kilometer af.

Op het lopen na – helaas verreweg het belangrijkst – vordert de revalidatie spoedig. Vorige week ben ik ook begonnen met twee uur per dag vanuit huis te werken. Dat red ik maar net, want naast mijn bezoeken aan de fysiotherapeut en de looptrainingen doe ik drie maal daags 14 verschillende beenversterkende oefeningen. ‘s Avonds fiets ik bovendien drie kwartier op de hometrainer en afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst wezen zwemmen:

Omdat ik geen zin had om onderuit te gaan, schuifelde ik met mijn krukken over de natte vloer voetje voor voetje richting de badrand. Drie badmeesters keken mij aan alsof een volslagen idioot het zwembad betrad. Ik zou hen even later compleet versteld doen staan van mijn vaardigheden in het water. Alle vrijzwemmers zouden gebiologeerd om mij heen komen staan om mijn soepele en vaardige borstcrawl te bewonderen. Een verpletterende indruk kon ik evenwel niet achterlaten. Borstcrawl zwemmen was nog te gevoelig voor mijn heup, ik kon er slechts een schoolslag in bejaardentempo uitpersen. ‘s Middags lag ik drie uur voor pampus op bed. Volgende week weer!